DE THUISZORG
het systeem is ziek

Je hoort er vaak over, maar deze week kregen mijn zus, Marina en ik er direct mee te maken. Mijn ouders, 88 en 93 jaar, zijn door een heftige griep geveld en mijn moeder heeft er zelfs een zware longontsteking bij.
Doordat ze weinig dronk was ze zo uitgedroogd dat ze 3 dagen in het ziekenhuis heeft moeten doorbrengen om via infuus weer op krachten te komen.
We waren heel blij dat zij na 3 dagen weer naar huis mocht. Intussen werd mijn vader ook ziek.
Wat nog nooit is voorgekomen is dus nu aan de orde; zij zijn beiden zo ziek dat ze niet voor zichzelf kunnen zorgen.
Geen probleem, want mijn zus, die een behoorlijke regelaar is belde met de plaatselijke thuiszorg.
Ze vroeg hulp aan voor 's ochtends en 's avonds.
's Ochtends om te zorgen dat mijn ouders ontbijt kregen zodat ze beiden hun medicijnen kunnen innemen.
Hulp bij douchen en aankleden ( voor mijn vader) en 's avonds om eventueel hete drank en uitkleden voor de nacht.
De volgende dag ( zaterdag ) zou er iemand zijn van thuiszorg, dus mijn zus en ik ook, om de dame in kwestie wegwijs te maken.
De dame kwam niet, wij moesten weer bellen en dan blijkt dat ze geen idee heeft wat er moet gebeuren. het enige dat zij heeft meegekregen is dat er formulieren ingevuld moeten worden. De inhoud van het gesprek is NIET GECOMMUNICEERD. ( mijn zus heeft toch bijna een half uur dit besproken) Heel vervelend voor de dame in kwestie.
Mijn zus met haar meerdere gesproken. Dan blijkt dat het geven van medicijnen alleen gedaan mag worden door verpleegster, niet door iemand van de thuiszorg die er niet voor heeft gestudeerd.Ik begrijp dat wel. Maar dat is in dat gesprek met mijn zus NIET GECOMMUNICEERD.
Enfin ik kan zo wel doorgaan. Ze komen of niet of te laat. Gelukkig hebben mijn zus en ik een schema gemaakt waardoor de broers en zusters ingezet gaan worden. eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat het tot nu toe op mijn zus en mij is aangekomen. Dat betekent 's morgens er zijn ontbijt maken zorgen dat ze beiden hun medicijnen innemen. In de middag lunch klaarmaken en vooral zorgen dat mijn moeder genoeg drinkt en 's avonds koken en zorgen dat ze genoeg eten.
Wij zijn beiden druk met ons werk, maar plannen is ook een sterk punt van ons.
Het is zwaar maar ik ben dankbaar dat ik dit mag doen voor hen en ik ben ervan overtuigd dat mijn zus er net zo over denkt.Gelukkig dat wij er voor mijn ouders kunnen en willen zijn. Maar wat gebeurt er met mensen die geen hulp krijgen uit eigen kring?

Wat ik kwijt wil over de THUISZORG is het volgende; wij hebben in die paar dagen meegemaakt dat niets functioneert, je geen afspraken kunt maken, want die worden niet of gedeeltelijk nagekomen en als je hen daarop aanspreekt wordt er meteen gezegd dat er te weinig mensen zijn. Dat geloof ik meteen, maar dat heeft niets te maken met het niet communiceren en het disfunctioneren van zo'n organisatie. Ik vind dat er te makkelijk geschuild wordt achter "te weinig mensen".
Dan roei je met de riemen die je hebt, ook al is er een tekort aan mensen, daar hoeft de kwaliteit die je levert niet onder te lijden. Je hebt per slot van rekening met mensen te maken die hulp nodig hebben. Dit systeem is ziek. De individuele krachten treft geen blaam, zij doen hun best maar hebben ook met dit systeem te maken. Zij willen zich dienstbaar opstellen maar krijgen de kans niet door mis- of non communicatie. Ook hier zou " hand in eigen boezem steken" een mooie gebaar zijn. Zolang men "de schuld" buiten zichzelf zoekt verandert er niets. Verandering gebeurt door zelf bereid te zijn te veranderen.
Een  thuiszorg organisatie in de prive sector functioneert WEL goed!  Beide organisaties worden gewoon betaald! Wie kan mij uitleggen waar het dan inzit. Regeltjes? Verkeerde mentaliteit? Wat?
Ik zie graag jullie reacties tegemoet.