Zo werkt het leven

Jaren geleden, het was de laatste reis die ik maakte voor het Lilianefonds, ontmoette ik een Masai-herdertje die me via een tolk aansprak en me vroeg of ik hem wilde helpen. Hij wilde graag studeren, maar had geen financiële middelen. Op de een of andere manier sprak hij me enorm aan en ik beloofde hem financieel te steunen. Via verschillende contactpersonen kwam het geld bij hem terecht en al een jaar later kreeg ik bericht van hem ....in het Engels. Het was heel erg krom Engels, maar toch.
Hij was heel blij dat hij de kans had gekregen te studeren en het ging goed. Hij schreef dat het wel heel bijzonder was dat iemand aan de andere kant van de wereld hem hielp terwijl we elkaar nauwelijks kenden. Dat moest de hand van God zijn, zo schreef hij. Wat mij vertederde was het feit dat hij mij "mum" noemde.
We schreven elkaar zeer onregelmatig, maar opeens kwam het mooie nieuws: hij was geslaagd en ging werk zoeken. Daarna hoorde ik niets meer. Maar ik was wel heel blij voor hem.

Sommige mensen vonden het maar vreemd dat ik hem zo had "losgelaten" en geen behoefte had om te weten hoe het met hem ging. Mijn standpunt hierin is;  ik heb hem geholpen met heel mijn hart. Hij heeft er iets mee gedaan en dat is voor mij genoeg. Geen nieuws is goed nieuws en ik hoopte voor hem dat hij gelukkig zou zijn met zijn werk en misschien wel een vrouw.

Vandaag, na bijna 5 jaar, krijg ik opeens een mailtje van hem (ik zal het even knippen en plakken):

"hi sandra,its couples of years but i still remember you my dear,how still doing good,please just google my names and ready all bout me and how you help me to be good man in my community.i will very much happy to hear from you".

Zijn Engels is nog steeds niet goed, maar we begrijpen elkaar. Ik heb zijn naam gegoogled en werd aangenaam verrast: zoals hij al in zijn mailtje schreef is hij " a good man in my community". Inderdaad! Hij is CHIEF geworden van zijn stam! Op een You Tube filmpje zag ik hem, nu een jongeman, ingehuldigd worden door andere Masai-mannen. Hij en zijn gemeenschap, waar ik geweest ben, zijn dan opeens zo dichtbij. Ik voelde die enorme verbondenheid, tijd valt weg! Alleen dat overweldigende gevoel van blijdschap en dankbaarheid was er, maar wel zo heftig dat ik daardoor niet meer kon ophouden met huilen. Zo werkt het LEVEN!! dacht ik. Als je iets wilt betekenen voor een ander en je doet het vanuit je hart, dus onvoorwaardelijk dan krijg je iets terug wat mooier, groter en niet in geld of woorden is uit te drukken.
Zonder dat hij het weet heeft hij mij de afgelopen jaren geholpen om een duidelijk statement te maken voor mijn stichting SRF. Onze doelstelling is kinderen en jonge mensen in ontwikkleingslanden een toekomst bieden d.m.v. educatie of inkomensgenererende projecten.
Onze filosofie is: als je HIER iets doet voor een ander, maakt het DAAR een enorm verschil.
William is het absolute voorbeeld!
kijk mee!